PT

Capítulo 1 · 21 / 39

1.24

सञ्जय उवाच ।
एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥२४॥

sañjaya uvāca

evam ukto hṛṣīkeśo

guḍākeśena bhārata

senayor ubhayor madhye

sthāpayitvā rathottamam

sañjayaḥ—Sañjaya; uvāca—disse; evam—assim; uktaḥ—interpelado; hṛṣīkeśaḥ—o Senhor Kṛṣṇa; guḍākeśena—por Arjuna; bhārata—ó descendente de Bharata; senayoḥ—dos exércitos; ubhayoḥ—de ambos; madhye—no meio de; sthāpayitvā—ao colocar; rathottamam—a melhor quadriga.

Sañjaya disse: Ó descendente de Bharata, sendo assim interpelado por Arjuna, o Senhor Kṛṣṇa conduziu a esplêndida quadriga ao meio dos exércitos de ambos os partidos.

Neste verso, Arjuna é chamado de Guḍākeśa. Guḍāka significa sono, e quem conquista o sono chama-se guḍākeśa. Sono significa também ignorância. Assim, Arjuna conquistou tanto o sono quanto a ignorância em virtude de sua amizade com Kṛṣṇa. Como grande devoto de Kṛṣṇa, ele não podia esquecer-se de Kṛṣṇa nem por um instante, pois essa é a natureza do devoto. Quer desperto, quer adormecido, o devoto do Senhor jamais consegue libertar-se de pensar no nome, na forma, na qualidade e nos passatempos de Kṛṣṇa. Dessa forma, o devoto de Kṛṣṇa pode conquistar tanto o sono como a ignorância simplesmente pensando em Kṛṣṇa constantemente. Isto se chama consciência de Kṛṣṇa, ou samādhi. Como Hṛṣīkeśa, ou diretor dos sentidos e da mente de toda entidade viva, Kṛṣṇa pôde compreender o propósito de Arjuna ao colocar a quadriga no meio dos exércitos. Foi o que fez, e falou da seguinte forma.