PT

Capítulo 11 · 33 / 52

11.35

सञ्जय उवाच ।
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥३५॥

sañjaya uvāca

etac chrutvā vacanaṁ keśavasya

kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī

namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaṁ

sa-gadgadaṁ bhīta-bhītaḥ praṇamya

sañjayaḥ uvāca—Sañjaya disse; etat—assim; śrutvā—ouvindo; vacanam—discurso; keśavasya—de Kṛṣṇa; kṛtāñjaliḥ—de mãos postas; vepamānaḥ—trêmulo; kirītī—Arjuna; namaskṛtvā—oferecendo reverências; bhūyaḥ—de novo; eva—também; āha kṛṣṇam—disse a Kṛṣṇa; sa-gadgadam—titubeante; bhīta-bhītaḥ—temeroso; praṇamya—oferecendo reverências.

Sañjaya disse a Dhṛtarāṣṭra: Ó rei, depois de ouvir estas palavras da Suprema Personalidade de Deus, Arjuna, trêmulo, ofereceu reverências temerosamente, de mãos postas, e começou a falar, titubeante, da seguinte maneira:

Como já explicamos, devido à situação criada pela forma universal da Suprema Personalidade de Deus, Arjuna ficou perplexo de assombro; assim, começou a oferecer suas respeitosas reverências a Kṛṣṇa repetidas vezes e, com voz titubeante, começou a orar, não como amigo, mas como devoto em assombro.