PT

Capítulo 11 · 37 / 52

11.39

वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥३९॥

vāyur yamo ‘gnir varuṇaḥ śaśāṅkaḥ

prajāpatis tvaṁ prapitāmahaś ca

namo namas te ‘stu sahasra-kṛtvaḥ

punaś ca bhūyo ‘pi namo namas te

vāyuḥ—ar; yamaḥ—controlador; agniḥ—fogo; varuṇaḥ—água; śaśāṅkaḥ—lua; prajāpatiḥ—Brahmā; tvam—Tu; prapitāmahaḥ—avô; ca—também; namaḥ—oferecendo reverências; namaḥ te—de novo ofereço minhas reverências a Ti; astu—são; sahasra-kṛtvaḥ—mil vezes; punaḥ ca—e novamente; bhūyaḥ—de novo; api—também; namaḥ—ofereço minhas reverências; namaḥ te—oferecendo minhas reverências a Ti.

Tu és o ar, o fogo, a água, e Tu és a lua! Tu és o controlador supremo e o avô. Assim, ofereço-Te minhas respeitosas reverências mil vezes, e novamente, e mais uma vez!

O Senhor é aqui invocado como ar, pois o ar é a representação mais importante de todos os semideuses, sendo onipresente. Arjuna também invoca Kṛṣṇa como o avô, porque Ele é o pai de Brahmā, a primeira criatura viva no universo.