Capítulo 12 · 14 / 16
12.17
यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति ।
शुभाशुभपरित्यागी भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥१७॥
yo na hṛṣyati na dveṣṭi
na śocati na kāṅkṣati
śubhāśubha-parityāgī
bhaktimān yaḥ sa me priyaḥ
yaḥ—aquele que; na—nunca; hṛṣyati—se compraz; na—nunca; dveṣṭi—se aflige; na—nunca; śocati—lamenta; na—nunca; kāṅkṣati—deseja; śubha—auspicioso; aśubha—inauspicioso; parityāgī—renunciante; bhaktimān—devoto; yaḥ—aquele que; saḥ—ele é; me—Meu; priyaḥ—querido.
Aquele que não se apega ao prazer nem ao pesar, que não lamenta nem deseja, e que renuncia tanto a coisas auspiciosas quanto inauspiciosas, é-Me muito querido.
Um devoto puro não está nem feliz nem aflito por ganho ou perda materiais, nem está muito ansioso por obter um filho ou um discípulo, nem se aflige por não os obter. Caso perca algo que lhe é muito querido, não se lamenta. De modo semelhante, caso não obtenha o que deseja, não se aflige. É transcendental diante de todas as espécies de atividades auspiciosas, inauspiciosas e pecaminosas. Está preparado para aceitar todas as espécies de riscos para a satisfação do Senhor Supremo. Nada é impedimento na execução de seu serviço devocional. Tal devoto é-Me muito querido a Kṛṣṇa.