PT

Capítulo 4 · 39 / 42

4.39

श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः ।
ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥३९॥

śraddhāvāl labhate jñānaṁ

tat-paraḥ saṁyatendriyaḥ

jñānaṁ labdhvā parāṁ śāntim

acireṇādhigacchati

śraddhāvān—um homem fiel; labhate—alcança; jñānam—conhecimento; tat-paraḥ—muito apegado a ele; saṁyata—controlados; indriyaḥ—sentidos; jñanam—conhecimento; labdhvā—tendo alcançado; parām—transcendental; śāntim—paz; acireṇa—muito em breve; adhigacchati—alcança.

Um homem fiel que está absorto em conhecimento transcendental e que subjuga seus sentidos alcança rapidamente a suprema paz espiritual.

Tal conhecimento em consciência de Kṛṣṇa pode ser alcançado por uma pessoa fiel que crê firmemente em Kṛṣṇa. Chama-se de homem fiel aquele que pensa que, simplesmente agindo em consciência de Kṛṣṇa, pode alcançar a mais alta perfeição. Esta fé alcança-se pela execução do serviço devocional e pelo canto de “Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare/ Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare”, que purifica o coração de toda sujeira material. Acima e além disso, deve-se controlar os sentidos. Uma pessoa que é fiel a Kṛṣṇa e que controla os sentidos pode facilmente alcançar a perfeição no conhecimento da consciência de Kṛṣṇa, sem demora.