PT

Capítulo 5 · 23 / 27

5.24

योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः ।
स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥२४॥

yo ‘ntaḥ-sukho ‘ntar-ārāmas

tathāntar-jyotir eva yaḥ

sa yogī brahma-nirvāṇaṁ

brahma-bhūto ‘dhigacchati

yaḥ—aquele que; antaḥ-sukhaḥ—feliz por dentro; antaḥ-ārāmaḥ—ativo por dentro; tathā—assim como; antaḥ-jyotiḥ—visando dentro; eva—certamente; yaḥ—quem quer que; saḥ—ele; yogī—místico; brahma-nirvāṇam—liberado no Supremo; brahma-bhūtaḥ—autorrealizado; adhigacchati—alcança.

Aquele cuja felicidade está dentro, que é ativo dentro, que se regozija dentro e está iluminado por dentro, é, de fato, o místico perfeito. Está liberado no Supremo, e finalmente alcança o Supremo.

A menos que se possa saborear a felicidade interior, como pode alguém retirar-se das ocupações externas destinadas a obter felicidade superficial? Uma pessoa liberada desfruta da felicidade por experiência factual. Pode, portanto, sentar-se silenciosamente em qualquer lugar e desfrutar das atividades da vida por dentro. Tal pessoa liberada já não deseja a felicidade material externa. Este estado chama-se brahma-bhūta, ao alcançar o qual se tem garantido o retorno a Deus, o retorno ao lar.