PT

Capítulo 8 · 6 / 28

8.6

यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् ।
तं तमेवैति कौन्तेय सदा तद्भावभावितः ॥६॥

yaṁ yaṁ vāpi smaran bhāvaṁ

tyajaty ante kalevaram

taṁ tam evaiti kaunteya

sadā tad-bhāva-bhāvitaḥ

yam yam—qualquer que; vā—ou; api—também; smaran—lembrando-se; bhāvam—natureza; tyajati—abandona; ante—no fim; kalevaram—este corpo; tam tam—semelhante; eva—certamente; eti—obtém; kaunteya—ó filho de Kuntī; sadā—sempre; tat—aquele; bhāva—estado de ser; bhāvitaḥ—lembrando.

Qualquer estado de ser de que alguém se lembre ao abandonar seu corpo, esse estado ele alcançará sem falha.

Aqui se explica o processo de mudar a natureza no momento crítico da morte. Como pode alguém morrer no estado mental adequado? Mahārāja Bharata pensou em um cervo no momento da morte e, por isso, foi transferido para essa forma de vida. Não obstante, como cervo, Mahārāja Bharata podia lembrar-se de suas atividades passadas. Naturalmente, o efeito cumulativo dos pensamentos e ações da vida da pessoa influencia seus pensamentos no momento da morte; sendo assim, as ações desta vida determinam o estado de ser futuro. Se a pessoa estiver transcendentalmente absorta no serviço de Kṛṣṇa, então seu próximo corpo será transcendental (espiritual), não físico. Por isso, o cantar de Hare Kṛṣṇa é o melhor processo para mudar com êxito o próprio estado de ser para a vida transcendental.