Capítulo 8 · 24 / 28
8.24
अग्निर्ज्योतिरहः शुक्लः षण्मासा उत्तरायणम् ।
तत्र प्रयाता गच्छन्ति ब्रह्म ब्रह्मविदो जनाः ॥२४॥
agnir jyotir ahaḥ śuklaḥ
ṣaṇ-māsā uttarāyaṇam
tatra prayātā gacchanti
brahma brahma-vido janāḥ
agniḥ—fogo; jyotiḥ—luz; ahaḥ—dia; śuklaḥ—branco; ṣaṭ-māsāḥ—seis meses; uttarāyaṇam—quando o sol passa pelo lado norte; tatra—ali; prayātāḥ—aquele que parte; gacchanti—parte; brahma—o Absoluto; brahma-vidaḥ—aquele que conhece o Absoluto; janāḥ—pessoa.
Aqueles que conhecem o Brahman Supremo deixam este mundo durante a influência do deus do fogo, na luz, em um momento auspicioso, durante a quinzena da lua e os seis meses em que o sol viaja para o norte.
Quando se mencionam o fogo, a luz, o dia e a lua, deve-se entender que sobre todos eles há diversas deidades que presidem e fazem os preparativos para a passagem da alma. No momento da morte, a jīva põe-se a caminho de uma nova vida. Se a pessoa deixar o corpo no momento acima designado, seja por acidente, seja por arranjo, é-lhe possível alcançar o impessoal brahmajyoti. Os místicos avançados na prática do yoga podem dispor o tempo e o lugar para deixar o corpo. Outros não têm controle — se, por acaso, partirem em um momento auspicioso, então não retornarão ao ciclo de nascimento e morte; mas, em caso contrário, há toda a possibilidade de que tenham de retornar. Não obstante, para o devoto puro em consciência de Kṛṣṇa, não há temor de retorno, quer ele deixe o corpo em momento auspicioso ou inauspicioso, por acaso ou por arranjo.