Capítulo 8 · 25 / 28
8.25
धूमो रात्रिस्तथा कृष्णः षण्मासा दक्षिणायनम् ।
तत्र चान्द्रमसं ज्योतिर्योगी प्राप्य निवर्तते ॥२५॥
dhūmo rātris tathā kṛṣṇaḥ
ṣaṇ-māsā dakṣiṇāyanam
tatra cāndramasaṁ jyotir
yogī prāpya nivartate
dhūmaḥ—fumaça; rātriḥ—noite; tathā—também; kṛṣṇaḥ—a quinzena da lua escura; ṣaṭ-māsāḥ—os seis meses; dakṣiṇa-ayanam—quando o sol passa pelo lado sul; tatra—ali; cāndramasam—o planeta lua; jyotiḥ—luz; yogī—o místico; prāpya—alcança; nivartate—retorna.
O místico que parte deste mundo durante a fumaça, a noite, a quinzena da lua nova ou nos seis meses em que o sol passa para o sul, ou que alcança o planeta lua, retorna novamente.
No Terceiro Canto do Śrīmad-Bhāgavatam, somos informados de que aqueles que são especialistas em atividades fruitivas e métodos sacrificiais na Terra alcançam a lua na hora da morte. Estas almas elevadas vivem na lua por cerca de 10.000 anos (em cálculo dos semideuses) e desfrutam da vida bebendo soma-rasa. Por fim, retornam à Terra. Isso significa que, na lua, há classes superiores de seres vivos, embora possam não ser percebidos pelos sentidos grosseiros.