Capítulo 9 · 19 / 34
9.19
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।
अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥१९॥
tapāmy aham ahaṁ varṣaṁ
nigṛhṇāmy utsṛjāmi ca
amṛtaṁ caiva mṛtyuś ca
sad asac cāham arjuna
tapāmi—dou calor; aham—Eu; aham—Eu; varṣam—chuva; nigṛhṇāmi—retenho; utsṛjāmi—envio; ca—e; amṛtam—imortalidade; ca—e; eva—certamente; mṛtyuḥ—morte; ca—e; sat—ser; asat—não-ser; ca—e; aham—Eu; arjuna—ó Arjuna.
Ó Arjuna, Eu controlo o calor, a chuva e a seca. Eu sou a imortalidade, e sou também a morte personificada. Tanto o ser quanto o não-ser estão em Mim.
Kṛṣṇa, por Suas diferentes energias, difunde calor e luz por meio da agência da eletricidade e do sol. Durante o verão, é Kṛṣṇa quem impede que a chuva caia do céu, e então, durante a estação chuvosa, dá incessantes torrentes de chuva. A energia que nos sustém prolongando a duração de nossa vida é Kṛṣṇa, e Kṛṣṇa nos encontra ao final como morte. Analisando todas essas diferentes energias de Kṛṣṇa, pode-se determinar que, para Kṛṣṇa, não há distinção entre matéria e espírito; ou, em outras palavras, Ele é tanto matéria quanto espírito. No estágio avançado da consciência de Kṛṣṇa, portanto, não se fazem tais distinções. Vê-se Kṛṣṇa apenas em tudo.
Visto que Kṛṣṇa é tanto matéria quanto espírito, a gigantesca forma universal, que abrange todas as manifestações materiais, também é Kṛṣṇa, e Seus passatempos em Vṛndāvana, como Śyāmasundara de duas mãos, tocando flauta, são os da Suprema Personalidade de Deus.