Capítulo 15 · 3 / 19
15.3-4
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते
नान्तो न चादिर्न च सम्प्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूलं
असङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥३॥
ततः पदं तत्परिमार्गितव्यं
यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये
यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥४॥
na rūpam asyeha tathopalabhyate
nānto na cādir na ca sampratiṣṭhā
aśvattham enaṁ suvirūḍha-mūlam
asaṅga-śastreṇa dṛḍhena chittvā
tataḥ padaṁ tat parimārgitavyaṁ
yasmin gatā na nivartanti bhūyaḥ
tam eva cādyaṁ puruṣaṁ prapadye
yataḥ pravṛttiḥ prasṛtā purāṇī
na—no; rūpam—la forma; asya—de este árbol; iha—en este; tathā—también; upalabhyate—se puede percibir; na—nunca; antaḥ—fin; na—nunca; ca—también; ādiḥ—principio; na—nunca; ca—también; sampratiṣṭhā—la base; aśvattham—higuera sagrada; enam—este; suvirūḍha—fuertemente; mūlam—enraizado; asaṅga-śastreṇa—con el arma del desapego; dṛḍhena—fuerte; chittvā—cortando; tataḥ—después de; padam—situación; tat—eso; parimārgitavyam—hay que buscarlo; yasmin—a donde; gatāḥ—yendo; na—nunca; nivartanti—regresa; bhūyaḥ—otra vez; tam—a Él; eva—ciertamente; ca—también; ādyam—original; puruṣam—la Personalidad de Dios; prapadye—entregarse; yataḥ—de quien; pravṛttiḥ—el principio; prasṛtā—extensión; purāṇī—muy antiguo.
La verdadera forma de este árbol no se puede percibir en este mundo. Nadie puede entender donde acaba, donde empieza, o donde está su base. Pero con determinación uno debe derribar este árbol con el arma del desapego. Haciendo eso, uno debe buscar ese lugar del cual, habiendo ido una vez jamás se regresa y allí entregarse a esa Suprema Personalidad de Dios a partir de quien todo ha comenzado y en quien todo mora desde tiempo inmemorial.
Ahora se afirma claramente que la verdadera forma de esta higuera sagrada no se puede entender en este mundo material. Ya que la raíz está hacia arriba, la extensión del verdadero árbol se halla al otro lado. Nadie puede ver cuan lejos el árbol se extiende, ni puede ver el principio de este árbol. Aún así, uno tiene que encontrar la causa. «Yo soy el hijo de mi padre, mi padre es el hijo de tal o cual persona, etc.».
Buscando de esta forma, uno llega a Brahmā quien es generado por Garbho-dakaśāyī Viṣṇu. Finalmente, cuando de esta forma uno llega a la Suprema Personalidad de Dios, ese es el final del trabajo de investigación. Uno tiene que buscar el origen de este árbol, la Suprema Personalidad de Dios, por medio de la compañía de personas que conocen a esta Suprema Personalidad de Dios. Entonces, mediante la comprensión, uno se desapega gradualmente de este falso reflejo de la realidad y por medio del conocimiento uno puede cortar la conexión y situarse realmente en el verdadero árbol. La palabra asaṅga es muy importante en relación con esto porque el apego al disfrute de los sentidos y a enseñorearse sobre la naturaleza material es muy fuerte. Por lo tanto, uno debe aprender el desapego por medio de la discusión de la ciencia espiritual, basada en las escrituras autoritativas y debe escuchar a las personas que realmente tienen conocimiento. Como resultado de este tipo de discusiones en la compañía de devotos, uno llega a la Suprema Personalidad de Dios. Entonces, lo primero que uno debe hacer es entregarse a Él. Aquí se da la descripción de ese lugar de donde, al ir, nadie regresa a este falso árbol reflejado. La Suprema Personalidad de Dios, Kṛṣṇa, es la raíz original de quien todo ha emanado. Para obtener la gracia de esa Personalidad de Dios, uno solamente necesita entregarse y este es el resultado de desempeñar servicio devocional escuchando, cantando, etc. Él es la causa de la extensión de este mundo material. Esto ya lo ha explicado el Señor Supremo Mismo: ahaṁ sarvasya prabhavaḥ. «Yo soy el origen de todo». Por lo tanto, para salir del enredo de esta fuerte higuera de la vida material, uno debe entregarse a Kṛṣṇa. Tan pronto como uno se entrega a Kṛṣṇa, se desapega automáticamente de esta extensión material.