ES

Capítulo 16 · 3 / 19

16.5

दैवी सम्पद्विमोक्षाय निबन्धायासुरी मता ।
मा शुचः सम्पदं दैवीमभिजातोऽसि पाण्डव ॥५॥

daivī sampad vimokṣāya
nibandhāyāsurī matā
mā śucaḥ sampadaṁ daivīm
abhijāto’si pāṇḍava

daivī—trascendental; sampat—naturaleza; vimokṣāya—hechas para la liberación; nibandhāya—para el cautiverio; āsurī—cualidades demoniacas; matā—se considera; mā—no; śucaḥ—te preocupes; sampadam—naturaleza; daivīm—trascendentales; abhijātaḥ—nacido; asi—tú eres; pāṇḍava—¡oh, hijo de Pāṇḍu!

Las cualidades trascendentales conducen a la liberación, mientras que las cualidades demoniacas conducen al cautiverio. No te preocupes, ¡oh, hijo de Pāṇḍu!, pues tú naciste con cualidades divinas.

El Señor Kṛṣṇa animó a Arjuna diciéndole que no había nacido con cualidades demoniacas. Su participación en la lucha no era demoniaca porque él estaba considerando los pros y los contras. Él consideraba si se debía o no matar a personas respetables como Bhīṣma y Droṇa, de este modo él no estaba actuando bajo la influencia de la ira, el prestigio falso o con dureza. Por lo tanto, él no estaba en la categoría de los demonios. Para un kṣatriya, un militar, el disparar flechas al enemigo se considera trascendental y abstenerse de dicho deber es demoniaco. Por lo tanto, no había motivo para que Arjuna se lamentara. Todo aquel que sigue los principios regulados de las diferentes órdenes de la vida está situado trascendentalmente.