Capítulo 4 · 39 / 42
4.39
श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः ।
ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥३९॥
śraddhāvāl labhate jñānaṁ
tat-paraḥ saṁyatendriyaḥ
jñānaṁ labdhvā parāṁ śāntim
acireṇādhigacchati
śraddhāvān—un hombre fiel; labhate—alcanza; jñānaṁ—conocimiento; tat-paraḥ—muy apegado a él; saṁyata—controlado; indriyaḥ—sentidos; jñānam—conocimiento; labdhvā—habiendo alcanzado; parām—trascendental; śāntim—paz; acireṇa—muy pronto; adhigacchati—alcanza.
Un hombre de fe que está absorto en el conocimiento trascendental y que subyuga sus sentidos, pronto alcanza la paz espiritual suprema.
Tal conocimiento en conciencia de Kṛṣṇa lo puede alcanzar una persona de fe que cree firmemente en Kṛṣṇa. Se le llama hombre de fe a aquel que cree que simplemente por actuar en conciencia de Kṛṣṇa, puede alcanzar la perfección más elevada. Esta fe se obtiene mediante el desempeño del servicio devocional y por cantar «Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare/ Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare», que limpia el corazón de toda la suciedad material. Además y por encima de esto, uno debe controlar los sentidos. Una persona que es fiel a Kṛṣṇa y que controla los sentidos, puede fácilmente obtener sin demora la perfección en el conocimiento de la conciencia de Kṛṣṇa.