ES

Capítulo 2 · 3 / 71

2.3

क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥३॥

klaibyaṁ mā sma gamaḥ pārtha
naitat tvayy upapadyate
kṣudraṁ hṛdaya-daurbalyaṁ
tyaktvottiṣṭha parantapa

klaibyam—impotencia; mā—no; sma—tomarlo; gamaḥ—entrar; pārtha—¡oh, hijo de Pṛthā!; na—nunca; etat—así; tvayi—a ti; upapadyante—es digno; kṣudram—muy pequeña; hṛdaya—corazón; daurbalyam—debilidad; tyaktvā—abandonando; uttiṣṭha—levántate; parantapa—¡oh, castigador de los enemigos!

¡Oh hijo de Pṛthā!, no cedas a esta impotencia degradante. No es digna de ti. Abandona esa mezquina flaqueza de corazón y levántate, ¡oh, castigador del enemigo!

A Arjuna se le llamó «hijo de Pṛthā», quien resultaba ser la hermana de Vasudeva, el padre de Kṛṣṇa. Así que Arjuna tenía una relación consanguínea con Kṛṣṇa. Si el hijo de un kṣatriya rehúsa luchar, entonces es kṣatriya solo de nombre y si el hijo de un brāhmaṇa actúa en forma impía, es brāhmaṇa únicamente de nombre.

Semejantes kṣatriyas y brāhmaṇas son hijos indignos de sus padres; por eso Kṛṣṇa no quería que Arjuna se convirtiese en el hijo indigno de un kṣatriya. Arjuna era el amigo más íntimo de Kṛṣṇa y Kṛṣṇa le estaba guiando directamente en su cuadriga; pero si a pesar de todas estas ventajas, si Arjuna abandonaba la batalla, estaría cometiendo un acto infame; por ello Kṛṣṇa dijo que dicha actitud en Arjuna no correspondía a su personalidad. Arjuna podría alegar que renunciaría a la batalla basándose en una actitud magnánima con el muy respetable Bhīṣma y sus familiares, pero Kṛṣṇa consideró que la autoridad no aprobaba esa clase de magnanimidad. Por lo tanto, las personas como Arjuna, que están bajo la guía directa de Kṛṣṇa, deben abandonar dicha magnanimidad o supuesta no violencia.