ES

Capítulo 2 · 5 / 71

2.5

गुरूनहत्वा हि महानुभावान्
श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥५॥

gurūn ahatvā hi mahānubhāvān
śreyo bhoktuṁ bhaikṣyam apīha loke
hatvārtha-kāmāṁs tu gurūn ihaiva
bhuñjīya bhogān rudhira-pradigdhān

gurūn—los superiores; ahatvā—al matar; hi—ciertamente; mahā-anubhāvān—grandes almas; śreyaḥ—es mejor; bhoktum—disfrutar de la vida; bhaikṣyam—mendigando; api—incluso; iha—en esta vida; loke—en este mundo; hatvā—matando; artha—ganancia; kāmān—deseando de este modo; tu—pero; gurūn—superiores; iha—en este mundo; eva—ciertamente; bhuñjīya—tiene que disfrutar; bhogān—objetos del disfrute; rudhira—sangre; pradigdhān—manchadas de.

Es mejor vivir en este mundo mendigando que vivir a costa de la vida de las grandes almas que son mis maestros. Aunque sean codiciosos no dejan de ser superiores. Si se les mata, nuestros trofeos quedarán manchados de sangre.

Según los códigos de las escrituras, el maestro que incurre en alguna acción abominable y ha perdido su sentido de discriminación, puede ser abandonado. Bhīṣma y Droṇa se vieron obligados a tomar el bando de Duryodhana debido a su ayuda económica, aunque no debían haber aceptado semejante posición únicamente por consideraciones financieras. Bajo esas circunstancias ellos han perdido su respetabilidad como maestros. Pero Arjuna piensa que ellos no obstante, siguen siendo sus superiores y que por lo tanto, disfrutar de ganancias materiales después de matarles significaría disfrutar trofeos manchados de sangre.