ES

Capítulo 2 · 65 / 71

2.66

नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥६६॥

nāsti buddhir ayuktasya
na cāyuktasya bhāvanā
na cābhāvayataḥ śāntir
aśāntasya kutaḥ sukham

na asti—no puede haber; buddhiḥ—inteligencia trascendental; ayuktasya—de aquel que no está conectado (con la de conciencia de Kṛṣṇa); na—tampoco; ca—y; ayuktasya—de aquel que está desprovisto de conciencia de Kṛṣṇa; bhāvanā—la mente fija en la felicidad; na—tampoco; ca—y; abhāvayataḥ—aquel que no está fijo; śāntiḥ—paz; aśāntasya—del que no tiene paz; kutaḥ—dónde hay; sukham—felicidad.

Quien no está situado en conciencia trascendental no puede tener ni una mente controlada ni una inteligencia estable, sin lo cual no hay posibilidad de paz. Y, ¿cómo puede haber felicidad alguna sin paz?

A menos que alguien esté situado en conciencia de Kṛṣṇa, no hay posibilidad de paz. Por eso se confirma en el Quinto Capítulo (5.29) que cuando alguien entiende que Kṛṣṇa es el único disfrutador de todos los buenos resultados del sacrificio y la peni-

tencia, que Él es el propietario de todas las manifestaciones universales y que Él es el verdadero amigo de todas las entidades vivientes, solo entonces, puede tener verdadera paz. Entonces, si alguien no está situado en conciencia de Kṛṣṇa, no puede haber una meta final para la mente. La perturbación se debe a la carencia de una meta última y cuando alguien está seguro de que Kṛṣṇa es el disfrutador, propietario y amigo de todos y de todo, entonces puede, con una mente estable, lograr que haya paz. Por lo tanto, aquel que se ocupa en algo que no tenga relación con Kṛṣṇa está ciertamente siempre afligido y sin paz alguna, a pesar de cuanto finja tener paz y avance espiritual en la vida. La conciencia de Kṛṣṇa es una condición de paz que se manifiesta por sí misma y solo puede alcanzarse en relación con Kṛṣṇa.