ES

Capítulo 4 · 22 / 42

4.22

यदृच्छालाभसन्तुष्टो द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ।
समः सिद्धावसिद्धौ च कृत्वापि न निबध्यते ॥२२॥

yadṛcchā-lābha-santuṣṭo
dvandvātīto vimatsaraḥ
samaḥ siddhāv asiddhau ca
kṛtvāpi na nibadhyate

yadṛcchā—por sí sola; lābha—ganancia; santuṣṭaḥ—satisfecho; dvandva—dualidad; atītaḥ—superado; vimatsaraḥ—libre de envidia; samaḥ—estable; siddhau—en el éxito; asiddhau—fracaso; ca—también; kṛtvā—haciendo; api—aunque; na—nunca; nibadhyate—es afectado.

Aquel que está satisfecho con la ganancia que viene por sí misma, que está libre de la dualidad y no envidia, que es estable tanto en el éxito como en el fracaso, aunque realice acciones, nunca se enreda.

Una persona consciente de Kṛṣṇa no hace mucho esfuerzo, ni siquiera para mantener su cuerpo. Ella está satisfecha con las ganancias que se obtienen por sí mismas. No mendiga ni pide prestado, sino que trabaja honestamente dentro de su capacidad y está satisfecha con cualquier cosa que obtiene por medio de su labor honesta. Por lo tanto, es independiente en su subsistencia. Ella no permite que el servicio de otro impida su propio servicio en la conciencia de Kṛṣṇa. Sin embargo, para el servicio al Señor, ella puede participar en cualquier tipo de acción sin ser afectada por la dualidad del mundo material. La dualidad del mundo material se siente en la forma de calor y frío, o miseria y felicidad. Una persona consciente de Kṛṣṇa está por encima de la dualidad porque no duda en actuar de cualquier manera para la satisfacción de Kṛṣṇa. Por lo tanto, ella es estable tanto en el éxito como en el fracaso. Estas señales son visibles cuando uno está completamente situado en el conocimiento trascendental.