Capítulo 6 · 39 / 42
6.44
पूर्वाभ्यासेन तेनैव ह्रियते ह्यवशोऽपि सः ।
जिज्ञासुरपि योगस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥४४॥
pūrvābhyāsena tenaiva
hriyate hy avaśo’pi saḥ
jijñāsur api yogasya
śabda-brahmātivartate
pūrva—anterior; abhyāsena—práctica; tena—mediante esa influencia; eva—ciertamente; hriyate—es atraído; hi—seguramente; avaśaḥ—indefenso; api—también; saḥ—él; jijñasuḥ—deseos de saber; api—así; yogasya—del yoga; śabda-brahma—principios rituales de las escrituras; ativartate—trasciende.
En virtud de la conciencia divina de su vida previa, él se siente atraído en forma automática a los principios yóguicos –aún sin buscarlos. Tal trascendentalista inquisitivo, esforzándose por el yoga, está siempre por encima de los principios rituales de las escrituras.
Los yogīs avanzados no están muy atraídos por los rituales de las escrituras, pero son atraídos en forma automática a los principios del yoga, los cuales pueden elevarlos a la conciencia de Kṛṣṇa plena, la perfección más elevada del yoga. En el Śrīmad-Bhāgavatam (3.33.8) se explica dicha indiferencia hacia los rituales Védicos por parte de los trascendentalistas avanzados de la siguiente forma:
aho bata śvapaco ‘to garīyān yajjihvāgre vartate nāma tubhyam tepus tapas te juhuvuḥ sasnur āryā brahmānūcur nāma gṛṇanti ye te.
«¡Oh mi Señor! Las personas que cantan los santos nombres de Tu Señoría son muy, muy avanzados en la vida espiritual, incluso si nacen en familias de comeperros. Dichos recitadores indudablemente han realizado toda clase de austeridades y sacrificios, se han bañado en todos los lugares sagrados y finalizado todos los estudios de las escrituras». El ejemplo famoso de esto fue presentado por el Señor Caitanya, quien aceptó a Ṭhākura Haridāsa como uno de sus discípulos más importantes. Aunque Ṭhākura Haridāsa de una u otra manera nació en una familia musulmana, fue elevado por el Señor Caitanya a la posición de namācārya, debido a su rígida adherencia al principio de cantar trescientos mil santos nombres del Señor diariamente: Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare/ Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare. Y porque cantaba constantemente el santo nombre del Señor, se entiende que en su vida anterior debió haber pasado por todos los métodos ritualistas de los Vedas, conocidos como śabda-brahman. Por lo tanto, a menos que uno esté purificado, no puede adoptar el principio de la conciencia de Kṛṣṇa ni ocuparse en cantar el santo nombre del Señor, Hare Kṛṣṇa.