Capítulo 1 · 38 / 39
1.45
यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः ।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥४५॥
yadi mām apratīkāram
aśastraṁ śastra-pāṇayaḥ
dhārtarāṣṭrā raṇe hanyus
tan me kṣemataraṁ bhavet
yadi—incluso si; mām—a mí; apratīkāram—sin ofrecer resistencia; aśastram—sin estar totalmente equipado; śastra-pāṇayaḥ—aquellos con armas en sus manos; dhārtarāṣṭrāḥ—los hijos de Dhṛtarāṣṭra; raṇe—en el campo de batalla; hanyuḥ—puede que maten; tat—eso; me—mío; kṣemataram—mejor; bhavet—se vuelva.
Yo consideraría mejor que los hijos de Dhṛtarāṣṭra me matasen desarmado y sin resistir, antes que luchar con ellos.
Es la costumbre –de acuerdo con los principios marciales kṣatriya– que un enemigo desarmado y no dispuesto a luchar no sea atacado. Arjuna sin embargo, en tan enigmática posición, decidió que no lucharía aunque fuera atacado por el enemigo. No tomó en consideración cuán determinado estaba el otro bando a luchar. Todos estos síntomas se deben a la benevolencia que resulta de ser un gran devoto del Señor.