Capítulo 11 · 18 / 52
11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥१९॥
anādi-madhyāntam ananta-vīryam
ananta-bāhuṁ śaśi-sūrya-netram
paśyāmi tvāṁ dīpta-hutāśa-vaktraṁ
sva-tejasā viśvam idaṁ tapantam
anādi—sin principio; madhya—sin medio; antam—sin fin; ananta—ilimitado; vīryam—glorias; ananta—ilimitados; bāhum—brazos; śaśi—la luna; sūrya—el Sol; netram—ojos; paśyāmi—veo; tvām—Tú; dīpta—ardiente; hutāśa-vaktram—fuego que sale de Tu boca; sva-tejasā—por Tu; viśvam—este universo; idam—este; tapantam—calentando.
Tú eres el origen sin principio, medio, ni fin. Tienes innumerables brazos y el sol y la luna se cuentan entre Tus grandes e ilimitados ojos. Con Tu propio resplandor calientas todo este universo.
La extensión de las seis opulencias de la Suprema Personalidad de Dios no tiene límite. Aquí y en muchas otras partes hay repetición, pero de acuerdo a las escrituras, la repetición de las glorias de Kṛṣṇa no es un defecto literario. Se dice que en un momento de confusión, o asombro o de gran éxtasis, se repiten las afirmaciones una y otra vez. Esto no es un defecto.