Capítulo 18 · 3 / 74
18.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥३॥
tyājyaṁ doṣavad ity eke
karma prāhur manīṣiṇaḥ
yajña-dāna-tapaḥ-karma
na tyājyam iti cāpare
tyajyam—debe abandonarse; doṣavat—como algo maligno; iti—así pues; eke—un grupo; karma—trabajo; prāhuḥ—dicen; manīṣiṇaḥ—de los grandes pensadores; yajña—sacrificio; dāna—la caridad; tapaḥ—y la penitencia; karma—trabajo; na—nunca; tyājyam—se deben abandonar; iti—así pues; ca—ciertamente; apare—otros.
Algunos eruditos declaran que se deben abandonar todas las clases de actividades fruitivas, mientras que otros sabios sostienen que los actos de sacrificio, caridad y penitencia nunca se deben abandonar.
En las escrituras Védicas hay muchas actividades que son motivo de disputa. Por ejemplo, se dice que a un animal se le puede matar en un sacrificio, sin embargo algunos sostienen que la matanza de animales es algo completamente abominable.
Aunque la matanza de un animal en un sacrificio se recomienda en la literatura Védica, no se considera que el animal es matado. El sacrificio tiene por objeto darle una nueva vida al animal. A veces, al animal se le da una nueva vida animal después de ser matado en el sacrificio y a veces se le promueve de inmediato a la forma de vida humana. Pero entre los sabios hay diferentes opiniones. Algunos dicen que la matanza de animales siempre se debe evitar y otros dicen que para un sacrificio específico la matanza es buena. Ahora, el Señor Mismo va aclarando todas estas diferentes opiniones sobre la actividad de sacrificio.