Capítulo 18 · 7 / 74
18.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥७॥
niyatasya tu sannyāsaḥ
karmaṇo nopapadyate
mohāt tasya parityāgas
tāmasaḥ parikīrtitaḥ
niyatasya—los deberes prescritos; tu—pero; sannyāsaḥ—renunciación; karmaṇaḥ—las actividades; na—nunca; upapadyate—se merece; mohāt—por la ilusión; tasya—de cual; parityāgaḥ—renunciación; tāmasaḥ—en la modalidad de la ignorancia; parikīrtitaḥ—se declara.
Nunca se debe renunciar a los deberes prescritos. Si debido a la ilusión, uno abandona sus deberes prescritos, se dice que tal renunciación está en la modalidad de la ignorancia.
Se debe abandonar el trabajo para la satisfacción material, pero se recomiendan las actividades que nos ascienden a la actividad espiritual, tales como cocinar para el Señor Supremo, ofrecerle el alimento y luego aceptarlo. Se dice que una persona en la orden de vida de renuncia no debe cocinar para sí misma. Cocinar para uno mismo está prohibido, pero cocinar para el Señor Supremo no lo está. De forma similar, un sannyāsi puede llevar a cabo una ceremonia de matrimonio para ayudar a su discípulo a avanzar en la conciencia de Kṛṣṇa. Si uno renuncia a dichas actividades, se debe entender que está actuando en la modalidad de la oscuridad.