Capítulo 4 · 20 / 42
4.20
त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः ।
कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किञ्चित्करोति सः ॥२०॥
tyaktvā karma-phalāsaṅgaṁ
nitya-tṛpto nirāśrayaḥ
karmaṇy abhipravṛtto’pi
naiva kiñcit karoti saḥ
tyaktvā—habiendo abandonado; karma-phala-āsaṅgam—apego por resultados fruitivos; nitya—siempre; tṛptaḥ—estando satisfecho; nirāśrayaḥ—sin ningún centro; karmaṇi—en actividad; abhipravṛttaḥ—estando completamente ocupado; api—a pesar de; na—no; eva—ciertamente; kiñcit—cualquier cosa; karoti—hacer; saḥ—él.
Abandonando todo apego por los resultados de sus actividades, siempre satisfecho e independiente, él no realiza ninguna acción fruitiva aunque se ocupe en todo tipo de actividades.
Esta libertad del cautiverio de las acciones es posible solamente en conciencia de Kṛṣṇa, cuando uno hace todo para Kṛṣṇa. Una persona consciente de Kṛṣṇa actúa por amor puro a la Suprema Personalidad de Dios y por lo tanto, no tiene atracción por los resultados de la acción. Ni siquiera está apegado a su manutención personal porque todo se lo deja a Kṛṣṇa. Ni tampoco está ansioso de conseguir cosas, ni de proteger aquellas que ya están en su poder. Él cumple con su deber lo mejor posible y le deja todo a Kṛṣṇa. Dicha persona desapegada siempre está libre de las reacciones resultantes del bien y del mal; es como si no estuviera haciendo nada. Esta es la señal del akarma, o acciones sin reacciones fruitivas. Por lo tanto, cualquier otra acción desprovista de conciencia de Kṛṣṇa, ata al trabajador y ese es el verdadero aspecto del vikarma, tal como se explicó aquí anteriormente.