Capítulo 7 · 2 / 30
7.2
ज्ञानं तेऽहं सविज्ञानमिदं वक्ष्याम्यशेषतः ।
यज्ज्ञात्वा नेह भूयोऽन्यज्ज्ञातव्यमवशिष्यते ॥२॥
jñānaṁ te’haṁ sa-vijñānam
idaṁ vakṣyāmy aśeṣataḥ
yaj jñātvā neha bhūyo’nyaj
jñātavyam avaśiṣyate
jñānam—conocimiento fenoménico; te—a ti; aham—Yo; sa—con; vijñānam—cono-cimiento nouménico; idam—esto; vakṣyāmi—explicaré; aśeṣataḥ—por completo; yat—el cual; jñatvā—sabiendo; na—no; iha—en este mundo; bhūyaḥ—además; anyat—cualquier otra cosa; jñatavyam—conocible; avaśiṣyate—queda por conocer.
Ahora te declararé por completo este conocimiento tanto fenoménico como noúmeno, conociendo el cual no quedará nada más por conocer.
El conocimiento completo incluye conocimiento del mundo fenoménico y del espíritu detrás de él. La fuente de ambos es el conocimiento trascendental. El Señor quiere explicar el sistema de conocimiento antes mencionado porque Arjuna es un devoto confidencial y amigo de Kṛṣṇa. Al principio del Cuarto Capítulo el Señor dio esta explicación y la vuelve a confirmar aquí, solo el devoto del Señor puede alcanzar el conocimiento completo directamente del Señor, en la sucesión discipular. Por lo tanto, uno debe ser lo suficientemente inteligente como para entender la fuente de todo conocimiento, quien es la causa de todas las causas y el único objeto de meditación en todos los tipos de prácticas de yoga. Cuando se llega a conocer la causa de todas las causas, entonces todo lo conocible se vuelve conocido y no quedará nada desconocido. Los Vedas dicen, «yasmin vijñate sarvam eva vijñatam bhavanti».