Capítulo 1 · 31 / 39
1.37-38
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥३७॥
कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् ।
कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन ॥३८॥
yadyapy ete na paśyanti
lobhopahata-cetasaḥ
kula-kṣaya-kṛtaṁ doṣaṁ
mitra-drohe ca pātakam
kathaṁ na jñeyam asmābhiḥ
pāpād asmān nivartitum
kula-kṣaya-kṛtaṁ doṣaṁ
prapaśyadbhir janārdana
yadi—si; api—ciertamente; ete—ellos; na—no; paśyanti—ven; lobha—codicia; upahata—dominados; cetasaḥ—los corazones; kula-kṣaya—en matar a la familia; kṛtam—hecho; doṣam—falta; mitra-drohe—reñir con amigos; ca—también; pātakam—reacciones pecaminosas; katham—por qué; na—no debería; jñeyam—conoce esto; asmābhiḥ—por nosotros; pāpāt—de pecados; asmāt—nosotros; nivartitum—cesar; kula-kṣaya—en la destrucción de una dinastía; kṛtam—haciéndolo así; doṣam—crimen; prapaśyadbhiḥ—por aquellos que pueden ver; janārdana—¡oh, Kṛṣṇa!
¡Oh Janārdana!, aunque estos hombres dominados por la codicia, no ven nada malo en matar a su propia familia ni en reñir con sus amigos, ¿por qué nosotros, que tenemos conocimiento del pecado, hemos de ocuparnos en estos actos?
Se supone que un kṣatriya no rehúsa una batalla ni una apuesta cuando le desafía un rival. Bajo tal obligación, Arjuna no podía rehusar el luchar porque había sido retado por el bando de Duryodhana. En relación a esto, Arjuna consideró que el otro bando podría estar cegado a los efectos de semejante desafío. Sin embargo, Arjuna podía ver las malas consecuencias y no podía aceptar el reto. De hecho, cuando el resultado es bueno, la obligación es ineludible; pero cuando el efecto es lo contrario, entonces no se puede obligar a nadie. Considerando todos estos pros y contras, Arjuna decidió no luchar.