ES

Capítulo 11 · 33 / 52

11.35

सञ्जय उवाच ।
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥३५॥

sañjaya uvāca
etac chrutvā vacanaṁ keśavasya
kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī
namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaṁ
sagadgadaṁ bhīta-bhītaḥ praṇamya

sañjayaḥ uvāca—Sañjaya dijo; etat—así; śrutvā—oyendo; vacanam—habla; keśavasya—de Kṛṣṇa; kṛtāñjaliḥ—con las manos juntas; vepamānaḥ—temblando; kirītī—Arjuna; namaskṛtvā—ofreciendo reverencias; bhūyaḥ—otra vez; eva—también; āha kṛṣṇam—le dijo a Kṛṣṇa; sa-gadgadam—con una voz entrecortada; bhīta-bhītaḥ—asustado; praṇamya—ofreciendo reverencias.

Sañjaya dijo a Dhṛtarāṣṭra: ¡Oh rey!, después de oír estas palabras de la Suprema Personalidad de Dios, Arjuna, temblando, ofreció temerosamente sus reverencias con las manos juntas y con voz entrecortada, comenzó a decir lo siguiente:

Como ya hemos explicado, debido a la situación creada por la forma universal de la Suprema Personalidad de Dios, Arjuna quedó desconcertado debido al asombro; así, comenzó a ofrecerle sus reverencias respetuosas a Kṛṣṇa una y otra vez y con voz entrecortada empezó a orar, no como un amigo, sino como un devoto maravillado.