ES

Capítulo 11 · 37 / 52

11.39

वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥३९॥

vāyur yamo’gnir varuṇaḥ śaśāṅkaḥ
prajāpatis tvaṁ prapitāmahaś ca
namo namas te’stu sahasra-kṛtvaḥ
punaś ca bhūyo’pi namo namas te

vāyuḥ—aire; yamaḥ—el controlador; agniḥ—fuego; varuṇaḥ—agua; śaśaṅkaḥ—la luna; prajāpatiḥ—Brahmā; tvam—Tú; prapitāmahaḥ—el abuelo; ca—también; namaḥ; ofrezco mis respetos; namaḥ te—otra vez Te ofrezco mis respetos; astu—está siendo; sahasra-kṛtvaḥ—mil veces; punaḥ ca—y otra vez; bhūyaḥ—otra vez; api—también; namaḥ—ofrezco mis respetos; namaḥ te—ofreciéndote mis respetos.

¡Tú eres el aire, el fuego, el agua y eres la luna! Tú eres el controlador supremo y el abuelo. Por eso, ¡te ofrezco mis reverencias respetuosas mil veces, una y otra vez!

Aquí se menciona al Señor como el aire porque el aire es la representación más importante de todos los semidioses, siendo omnipresente. Arjuna también se dirige a Kṛṣṇa como el abuelo porque Él es el padre de Brahmā, la primera criatura viviente en el universo.