ES

Capítulo 11 · 38 / 52

11.40

नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते
नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व ।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं
सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥४०॥

namaḥ purastād atha pṛṣṭhatas te
namo’stu te sarvata eva sarva
ananta-vīryāmita-vikramas tvaṁ
sarvaṁ samāpnoṣi tato’si sarvaḥ

namaḥ—ofreciendo reverencias; purastāt—de frente; atha—también; pṛṣṭhataḥ—por detrás; te—a Ti; namaḥ astu—ofrezco mis respetos; te—a Ti; sarvataḥ—por todos lados; eva sarva—porque Tú lo eres todo; ananta-vīrya—potencia ilimitada; amita-vikramaḥ—fuerza ilimitada; tvam—Tú; sarvam—todo; samāpnoṣi—cubres; tataḥ asi—por lo tanto Tú eres; sarvaḥ—todo.

¡Reverencias por delante, por detrás y desde todos lados! ¡Oh fuerza infinita, Tú eres el amo del poder ilimitado!, ¡Eres omnipresente y así, lo eres todo!

Debido al amor extático por Kṛṣṇa, Su amigo Arjuna le ofrece sus respetos desde todos los lados. Él acepta que es el maestro de todas las potencias y todas las proezas y que es muy superior a todos los grandes guerreros reunidos en el campo de batalla. En el Viṣṇu Purāna se dice: yo’yaṁ tavāgato deva samīpaṁ devatā-ganaḥ sa tvam eva jagat-sraṣṭā yataḥ sarva-gato bhavān. «Quienquiera que venga ante Ti, aunque sea un semidiós, lo has creado Tú, ¡oh Suprema Personalidad de Dios!».