ES

Capítulo 12 · 2 / 16

12.2

श्रीभगवानुवाच ।
मय्यावेश्य मनो ये मां नित्ययुक्ता उपासते ।
श्रद्धया परयोपेताः ते मे युक्ततमा मताः ॥२॥

śrī bhagavān uvāca
mayy āveśya mano ye māṁ
nitya-yuktā upāsate
śraddhayā parayopetās
te me yuktatamā matāḥ

śrī bhagavān uvāca—la Suprema Personalidad de Dios dijo; mayi—a Mí; āveśya—fijando; manaḥ—la mente; ye—aquel que; mām—a Mí; nitya—siempre; yuktāḥ—ocupado; upāsate—adoran; śraddhayā—con fe; parayā—trascendental; upetāḥ—se ocupa; te—ellos; me—Mío; yuktatamāḥ—el más perfecto; matāḥ—considero.

El Señor Bienaventurado dijo: Yo considero el más perfecto a aquel cuya mente está fija en Mi forma personal, dedicado siempre a adorarme con gran fe trascendental.

En respuesta a la pregunta de Arjuna, Kṛṣṇa dice claramente que aquel que se concentra en Su forma personal y que le adora con fe y devoción debe ser considerado el más perfecto en el yoga. Para aquel que está situado en dicha conciencia de Kṛṣṇa no hay actividades materiales porque Kṛṣṇa lo hace todo. El devoto puro está ocupado constantemente –a veces él canta, a veces escucha o lee libros sobre Kṛṣṇa, otras cocina prasādam o va al mercado a comprar algo para Kṛṣṇa, a veces limpia el templo o lava la vajilla– en cualquier cosa que él hace, no deja pasar ni un momento sin consagrar sus actividades a Kṛṣṇa. Tal acción se hace en pleno samādhi.