Capítulo 18 · 72 / 74
18.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुनयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥७६॥
rājan saṁsmṛtya saṁsmṛtya
saṁvādam imam adbhutam
keśavārjunayoḥ puṇyaṁ
hṛṣyāmi ca muhur muhuḥ
rājan—¡oh, Rey!; saṁsmṛtya—recordando; saṁsmṛtya—recordando; saṁvādam—mensaje; imam—este; adbhutam—maravilloso; keśava—Señor Kṛṣṇa; arjunayoḥ—y Arjuna; puṇyam—piadoso; hṛṣyāmi—deleitando; ca—también; muhuḥ muhuḥ—siempre, constantemente.
¡Oh Rey!, al evocar una y otra vez este sagrado y maravilloso diálogo entre Kṛṣṇa y Arjuna, me deleito, emocionándome a cada momento.
La comprensión del Bhagavad-gītā es tan trascendental que quienquiera que esté versado en los temas de Arjuna y Kṛṣṇa se vuelve virtuoso y no puede olvidar esas conversaciones. Esta es la posición trascendental de la vida espiritual. En otras
palabras, aquel que escucha el Gītā de la fuente correcta, directamente de Kṛṣṇa, alcanza plena conciencia de Kṛṣṇa. El resultado de la conciencia de Kṛṣṇa es que uno se ilumina cada vez más y más y disfruta la vida con emoción, no solamente por algún tiempo, sino a cada momento.