Capítulo 5 · 3 / 27
5.3
ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति ।
निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥३॥
jñeyaḥ sa nitya-sannyāsī
yo na dveṣṭi na kāṅkṣati
nirdvandvo hi mahā-bāho
sukhaṁ bandhāt pramucyate
jñeyaḥ—ha de saberse; saḥ—él; nitya—siempre; sannyāsī—renunciante; yaḥ—quien; na—nunca; dveṣṭi—aborrece; na—ni; kāṅkṣati—desea; nirdvandvaḥ—libre de todas las dualidades; hi—ciertamente; mahā-bāho—¡oh, el de los poderosos brazos!; sukham—con alegría; bandhāt—del cautiverio; pramucyate—se libera por completo.
A quién ni odia ni desea los frutos de sus actividades se le conoce como alguien que siempre es renunciante. Tal persona, liberada de todas las dualidades, supera fácilmente el cautiverio material y está completamente liberada, ¡oh Arjuna, el de los poderosos brazos!
Quién está completamente situado en conciencia de Kṛṣṇa es siempre un renunciante porque no siente ni odio ni deseo por los resultados de sus acciones. Dicho renunciante, dedicado al servicio amoroso trascendental del Señor, está completamente cualificado con conocimiento porque conoce su posición constitucional en su relación con Kṛṣṇa. Él sabe perfectamente bien que Kṛṣṇa es el todo y que él es parte y porción de Kṛṣṇa. Dicho conocimiento es perfecto porque es correcto tanto cualitativa como cuantitativamente. El concepto de unidad con Kṛṣṇa es incorrecto porque la parte no puede ser igual al todo. El conocimiento de que eres uno en calidad, pero diferente en cantidad, es conocimiento trascendental correcto que conduce a ser completo en sí mismo, sin tener nada a que aspirar, ni nada que lamentar. En su mente no existe dualidad, pues cualquier cosa que haga la hace para Kṛṣṇa. Estando así libre de la plataforma de las dualidades, él está liberado –incluso en este mundo material.